Jesteś tutaj

Strona główna

Najciekawsi dziecięcy protagoniści utworów audiowizualnych i literackich

Dziecięcych bohaterów filmowych czy też w literaturze jako postaci pierwszoplanowych na ogół spotyka się w takich dziełach, jakie są stworzone z myślą o dzieciakach. Nie ma w tym zdaniu nic nadzwyczajnego - twórcy przeważnie chcą, aby widzowie i czytelnicy z łatwością identyfikowali się wraz z protagonistą, a logicznym jest, iż dorosły osobnik prędzej wejdzie emocjonalnie w rolę osobnika we własnym wieku, aniżeli we wrażliwość odkrywającego dopiero rzeczywistość malucha. Podobnie jest z dziećmi - według nich problemy dojrzałych osób po prostu nie są zajmujące tak, jak przeżycia bohaterów w ich wieku o równie bujnej fantazji.

 

Naturalnie intrygujących postaci dziecięcych da się wymieniać i wymieniać, każdy osobnik, posiadający dojście do książek, mediów bądź TV, utworów audiowizualnych, będzie umiał sam wybrać swe ukochane dziecięce postaci. Co pokolenie jednakże taka wyliczanka będzie miała całkowicie odmienny wygląd. Dziadkowie uwzględnią Stasia i Nelę z „W pustyni i w puszczy” albo „Dzieci z Bullerbyn”, młodsze pokolenie wymieni „Alicję w krainie czarów” lub postaci z baśni Andersena, a dziatwa, jakie w tych czasach wpatrują się w telewizory, bez wątpienia nazwą postaci całkiem odmienne, jak na przykład Wioletkę, Słoneczko i Klausa z „Serii niefortunnych zdarzeń”, Elsę i Annę z „Krainy Lodu” lub Finna z „Pory na przygodę”. Niezależnie od wieku wszyscy podziwiali swych ukochanych dziecięcych bohaterów prędzej za dzieciaka, a nie przez całe życie.

 

 

 

Naturalnie są wyjątki od zasady, a bohaterowie dziecięcy ukazują się się pierwszoplanowo w filmach bądź literaturze, przeznaczonych w gruncie rzeczy wyłącznie dla dojrzałych widzów. W tym miejscu jako przykłady da się przytoczyć choćby ekipę dzieciaków ze „Stranger Things” albo chłopca ze „Lśnienia”. Dzieci ukazują się w charakterze protagonistów, lecz przykładowo w horrorach bądź thrillerach psychologicznych ich misją jest prędzej wywołanie przerażenia i obawy dojrzałych widzów, zidentyfikowanie się z przestraszonym opiekunem dziecka, zaakcentowanie niewinności ofiary mocy pozaziemskich, atakujących dziecko, bądź także oprawcy porywającego je z placu zabaw. Z tej przyczyny dziecko pojawia się jako główny bohater.